Ewangeliczny Związek Braterski w RP
EZB - Historia - www.ekch-ezbsosnowiec.pl

EZB - Historia

Pod koniec XIX wieku w Szwajcarii działała przy najliczniejszym Kościele Ewangelicko – Reformowanym organizacja charytatywna pn.Błękitny Krzyż. Była nastawiona szczególnie na niesienie pomocy duchownej i materialnej alkoholikom i ich rodzinom. W zasięgu jej działania znajdowali się przede wszystkim ubodzy rolnicy z gór, głównie w kantonie Bern, którzy przepijali ciężko zarobione pieniądze w knajpach doprowadzając swoje rodziny do nędzy. Jednym z pracowników Błękitnego Krzyża był Fritz Berger. W roku 1899 doznał on nawrócenia od Boga i nowonarodzenia oraz uwolniony został od swoich grzechów i od alkoholizmu. W 1909 roku wraz z przyjaciółmi założył Ewangeliczny Związek Braterski. Na ewangelizacjach głosił wyzwolenie od grzechów i pełne zwycięstwo Chrystusowe w życiu chrześcijan. Zachęcał wszystkich do studiowania Biblii i naśladowania Jezusa Chrystusa. Pierwsze nabożeństwa odbywały się wyłącznie w domach prywatnych, a duże ewangelizacje w wynajętych salach. Z biegiem czasu zaczęto budować lub też nabywać domy Domy Modlitwy powstających zborów. Największy Dom Modlitwy w Szwajcarii znajduje się w Stefisburgu w kantonie Bern i może pomieścić około 5 tysięcy osób. Podczas konferencji, które odbywają się w lipcu stawiane są dodatkowo duże namioty. Ewangeliczny Związek Braterski szybko rozrastał się na inne kantony, w końcu objął całą Szwajcarię, a w latach 30-tych również Niemcy Południowe. Poza Szwajcarią, Zbory Ewangelicznego Związku Braterskiego znajdują się w Anglii, Niemczech, Austrii, Rumunii, Australii, Ameryce Południowej, Afryce i Kanadzie. Od 1954 roku głównym terenem pracy Misyjnej jest Nowa Gwinea, gdzie w sumie wyjechało setki misjonarzy z rodzinami, zorganizowano tam ośrodki medyczne, szkoły i prowadzone są inne działania charytatywne, lecz przede wszystkim ewangelizacyjne co zaowocowało setkami powstałych Zborów. W chwili obecnej Ewangeliczny Kościół Braterski w Papui Nowej Gwinei jest samodzielny i przerósł zarówno ilością Zborów jak też wierzących swój macierzysty w Szwajcarii. Mimo to nadal pracują tam misjonarze nad zakładaniem nowych Zborów, prowadzeniem Szkoły Biblijnej, która wychowała wielu braci do pracy ewangelizacyjnej. Zbory Nowogwinejskie posiadają kilkuset już swoich etatowych pracowników. Misjonarzy przygotowuje stacjonarna Szkoła biblijna w siedzibie Ewangelicznego Związku Braterskiego w miejscowości Herblingen niedaleko Berna, zaś praktykę niezbędnego języka angielskiego odbywają studenci w Londynie we własnym centrum misyjnym. W Polsce założycielem był kaznodzieja Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego, Ludwik Skworcz. W 1981 roku przebywał w Locarno, w Szwajcarii. Został tam skierowany przez Radę Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego na wypoczynek po przebytej i bardzo wyniszczającej chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Przebywał w Sanatorium Światowej Rady Kościołów. Pojechał w zastępstwie Prezb. Edmunda Zielińskiego, ówczesnego przełożonego II Zboru w Poznaniu, a późniejszego Sekretarza EZB i kaznodzieję Zboru w Poznaniu. W czasach komunistycznych Pan Bóg dopomógł w ciągu dwóch tygodni załatwić wszystkie formalności co graniczyło z cudem. Pod koniec pobytu skontaktował się z rodziną, której wyraził wdzięczność za przysłaną paczkę. Jak się okazało byli oni wiernymi Ewangelicznego Związku Braterskiego. Ostatnie dni pobytu w Szwajcarii brat Skworcz spędził u nich i był na kilku nabożeństwach. Krótko przed wprowadzeniem stanu wojennego skierowano do Polski pierwszy transport z pomocą charytatywną z Ewangelicznego Związku Braterskiego. Przez kilka kolejnych lat odwiedzał Szwajcarię już nie na wypoczynek lecz do pracy w Domu opieki dla nieuleczalnie chorych w pobliżu kantonalnego miasta Aarau. Za zarobione pieniądze i dzięki pomocy brata J. Bochenka z USA zakupił w Szczecinku część nieruchomości, która później została zakupiona w całości i przystosowana do funkcji siedziby Ewangelicznego Związku Braterskiego oraz na Dom Modlitwy dla miejscowego Zboru. W międzyczasie założył na Pomorzu Zachodnim kilka zborów. W 1986 roku wraz ze współpracownikami złożył wniosek w Urzędzie d/s Wyznań o zarejestrowanie Ewangelicznego Związku Braterskiego. 12 listopada 1987 roku uzyskano zgodę na oficjalne prowadzenie działalności ewangelicznej na terenie całego kraju. Ewangeliczny Związek Braterski zakupił kilka domów Modlitwy, m.in. w Białogardzie, Poznaniu, Barwicach, Turku i w Kołobrzegu. Ten ostatni pełni w okresie ferii szkolnych funkcję Domu Wczasowo-Wypoczynkowego dla Dzieci i Młodzieży. Ewangeliczny Związek Braterski wielokrotnie wspierał pomocą różne organizacje charytatywne przekazując im otrzymaną w darze odzież. Również sam dostarczał ją szkołom i szpitalom. W latach 90-tych szczególnie intensywnie pracowano w Ośrodkach Monarowskich, wśród bezdomnych alkoholików, a także osób zwolnionych z zakładów karnych co zostało docenione przez władze dawnego woj. koszalińskiego w szczególny sposób przyznając medal zasłużonym dla województwa koszalińskiego. Praktyka nabrana w Ośrodkach Monaru, które zostały przeniesione do innych województw, została wykorzystana od 2003 roku w Zakładach Karnych, gdzie pracuje kilku ewangelistów. Ponadto jest kontynuowana praca w Ośrodkach Monaru. Osiągają dobre wyniki pracy, dlatego w najbliższym czasie chcą swoją działalność przenieść na inne ośrodki. Ewangeliczny Związek Braterski zajmuje się rozpowszechnianiem literatury, zwłaszcza Biblii, której w latach 1987 – 1992 rozpowszechniono ponad 20 tys. egzemplarzy. Prace organizuje i dozuje Rada Starszych wybierana z grona Prezbiterów Ewangelicznego Związku Braterskiego co 5 lat, ona też załatwia wszystkie sprawy administracyjno – gospodarcze w terenie przez swych przedstawicieli lub Prezbiterów Zborów, których też powołuje na podstawie Słowa Bożego znajdując do tej społecznej służby uzdolnionych Braci, których dokształca się w Szkole Biblijnej prowadzonej systemem zaocznym.

Od roku 2012 lokalne Zbory przyjęły nazwę Ewangeliczny Kościół Chrystusowy co Zostało zatwierdzone w Statucie przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji ( Natomiast nazwa całej społeczności pozostała niezmieniona ze względu na uznanie jakie posiada w społeczeństwie